|
บทความพิเศษ
|
|
เขียนโดย สิริอัญญา
|
|
วันศุกร์ที่ ๒๑ พฤษภาคม ๒๕๕๓ เวลา ๐๙:๒๕ น. |
|
การชุมนุมของกลุ่ม นปช. ร่วม 2 เดือน ได้ยุติลงโดยการเข้าสลายของทหารเมื่อเช้าตรู่วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 แต่ไม่ทันที่ทหารจะได้เข้าสลาย แกนนำก็ยอมมอบตัวพร้อมกับประกาศสลายการชุมนุม
หลังประกาศสลายการชุมนุมและเข้ามอบตัวแล้ว ยังมีโอกาสได้ให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนและถ่ายทอดสดโดยฟรีทีวีหลายช่อง แสดงเหตุผลว่าเป็นแค่การยอมสลายตัวแต่ไม่ใช่การยอมแพ้
มีการประกาศอย่างชัดเจนที่ถ่ายทอดไปทั่วประเทศว่า การต่อสู้ยังดำเนินต่อไป และขอให้ต่อสู้กันต่อไป จนกว่าจะบรรลุถึงอุดมการณ์
และอุดมการณ์ที่ว่านั้นก็คือสิ่งที่ได้ประกาศมาแล้ว คือการยึดอำนาจรัฐ เปลี่ยนแปลงการปกครอง และสร้างรัฐไทยใหม่
ไม่รู้ว่าสื่อมวลชนจะคาดคิดกันบ้างหรือไม่ว่า นี่คือการเปิดโอกาสอย่างยอดให้กับการส่งสัญญาณบางอย่าง หลังจากที่สื่อของกลุ่ม นปช. ถูกรัฐบาลปิดกั้นมาระยะหนึ่งแล้ว
เพราะทันทีที่สิ้นเสียงคำประกาศนั้น ก็เกิดการเผาบ้านเผาเมืองขึ้นต่อเนื่องกันเป็นลูกระนาด ทั้งในกรุงเทพฯ และในต่างจังหวัด
ไม่มีใครคิดฝันมาก่อนเลยว่าศูนย์กลางธุรกิจ ศูนย์กลางเศรษฐกิจ ที่มีชื่อเสียงและสำคัญที่สุดของประเทศที่ก่อตัวก่อตั้งขึ้นหลังสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ไม่นานเท่าใดนักและเป็นศูนย์กลางแห่งความเจริญรุ่งเรืองของกรุงเทพมหานครจะถูกเผาผลาญจนวายวอดเป็นจุณ
อาคารร้านค้า ห้างสรรพสินค้า อาคารชุด ธนาคาร และบ้านเรือนของราษฎรจำนวนมากในย่านราชประสงค์ สยามสแควร์ ถูกเผาไหม้จนเปลวไฟและควันไฟมืดครึ้มไปทั้งกรุงเทพฯ ตลอดวันที่ 19 พฤษภาคม 2553
โรงหนังสยาม โรงหนังสกาล่า ซึ่งเป็นโรงหนังเก่าแก่ เป็นสัญลักษณ์ของสยาม สแควร์มากว่า 30 ปีแล้วถูกเพลิงไหม้จนวายวอดและถล่มลงมา ทำให้คนที่เคยมีความหลังอยู่กับโรงหนังทั้งสองแห่งนี้ต้องรู้สึกสลดใจอย่างล้ำลึก
เหตุการณ์เกิดขึ้นกลางวันแสก ๆ แต่ไม่มีใครห้ามปราม ไม่มีใครป้องกัน ไม่มีใครแก้ไข คงปล่อยให้มีการวางเพลิง ปล่อยให้มีการเผา ปล่อยให้เพลิงไหม้ จนวายวอด
เฉพาะที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์นั้นต้องเผากันถึง 3 ครั้ง 3 ครากว่าจะไหม้ไฟ ก็ไม่รู้ว่ามีอะไรนักหนา หรือเคียดแค้นอะไรกันนักหนา จึงต้องพยายามเผาศูนย์การค้าแห่งนี้ หมายให้ถล่มราบเป็นหน้ากลอง
นอกจากการเผาเมืองในกรุงเทพมหานครแล้ว ก็ยังขยายพื้นที่ออกไปเผาสถานที่ต่างๆ ในต่างจังหวัดอีกมากมายหลายจุด ทั้งสถานที่ราชการ ทั้งอาคารสถานที่ของเอกชน
และยังมีการปล้นสะดมอาคารร้านค้าต่างๆ ประหนึ่งว่ากรุงเทพมหานครนี้เป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน
เริ่มตั้งแต่ทุบประตู เข้าไปขนข้าวของ และทำลายข้าวของจนหมดเกลี้ยง แม้กระทั่งการบุกเข้าไปจับกุมพนักงานรักษาความปลอดภัยแล้วปล้นข้าวของจากนั้นก็เผาจนวอดวายเป็นจุณ
ที่น่าแปลกใจก็คือ การบุกขึ้นไปเผาสถานีโทรทัศน์ช่อง 3 ซึ่งก่อนหน้านี้ก็เป็นที่รู้ ๆ กันอยู่ว่าเป็นโทรทัศน์ฟรีทีวีที่เลือกข้างและมีพิธีกรหรือผู้จัดรายการที่เลือกข้างเอียงกะเท่เร่ ปลุกขวัญสนับสนุนให้เกิดความรุนแรง แล้วป้ายผิดให้พวกอื่นๆ ว่าเป็นคนชั่ว คนร้ายไปหมดก็ยังถูกเผา จนกระทั่งต้องหยุดการถ่ายทอด
ทุกแห่งที่เกิดเพลิงไหม้ก็มีกระบวนการสกัดขัดขวางไม่ให้เข้าไปดับเพลิง บางแห่งแม้เจ้าหน้าที่จะเข้าไปดับเพลิงก็ถูกยิงสกัดจนเจ้าหน้าที่ดับเพลิงและผู้ที่เข้าไปช่วยเหลือต้องบาดเจ็บล้มตาย
การเผา การปล้น ที่เกิดขึ้นนั้นทำกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน ตั้งแต่กลุ่มละ 30-50 คน ไปจนถึง 100-200 คน ซึ่งถ้ามองจำนวนแล้วก็ไม่มากนัก ไม่น่าจะเกินกำลังความสามารถของเจ้าหน้าที่ได้ แต่เหตุการณ์มันก็เกิดขึ้นโดยที่ไม่มีการป้องกันขัดขวางหรือแก้ไขใด ๆ เลย
และพร้อม ๆ กับการเผากรุงเทพมหานคร การเผาในต่างจังหวัดก็เกิดขึ้นไล่เลียงกันเป็นลูกระนาด
กลุ่มที่บุกไปเผาในต่างจังหวัดนั้นก็คล้ายคลึงกับกลุ่มที่บุกเผาในกรุงเทพฯ คือมีกลุ่มละประมาณ 30-50 คนบ้าง 100-200 คนบ้าง
การเผานั้นเริ่มต้นเป็น 2 แบบ แบบแรกเริ่มต้นด้วยการเผายางรถยนต์ด้านนอกสถานที่ก่อนแล้วเข้าไปเผาทีหลัง แบบที่สองเป็นการเอาน้ำมันเชื้อเพลิงเข้าไปราดเผาโดยตรง
กระบวนการที่เผาแบบนี้และวิธีการที่เผาแบบนี้มีความคล้ายคลึงกันหมดทุกแห่ง ประหนึ่งว่ามีการร่ำเรียนซักซ้อมฝึกฝนกันมาก่อน และสอดคล้องกับสิ่งที่เป็นข่าวมาก่อนหน้านี้
ว่าในการจัดตั้งโรงเรียนการเมืองนั้น ก็ได้มีการสอนทั้งหลักสูตรการเมืองและการทหาร ตลอดจนการทำลายล้างต่าง ๆ ซึ่งได้ขยายตัวกว้างขวางโดยปีเศษที่ผ่านมานี้ก็มีการเปิดโรงเรียนการเมืองถึง 400 กว่าแห่ง
ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่มีคนที่เรียนรู้วิธีการเหล่านี้ปรากฏตนขึ้นเป็นจำนวนมาก
เห็นได้จากการจัดเตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ ในการตั้งป้อมปราการสำหรับป้องกันตนและป้องกันการเข้าสลายการชุมนุม กลยุทธ์ในการรวมตัว ในการสลายตัว กลยุทธ์ในการปฏิบัติการปิดถนน ในการเผาล้อยางรถยนต์เพื่อเป็นม่านกำบังตนและทำให้เกิดการตื่นตระหนก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปฏิบัติการของกองกำลังอาวุธ ที่ได้แสดงอานุภาพที่ไม่ธรรมดาเพราะสามารถยืนหยัดรับมือกับเจ้าหน้าที่ได้ต่อเนื่องหลายวันโดยไม่มีทีท่าว่าจะเพลี่ยงพล้ำเลย
ยุทธภูมิราชประสงค์และพื้นที่ข้างเคียงเป็นยุทธภูมิจริง ๆ มิใช่สิ่งที่แค่ตั้งเป็นชื่อบทความให้อ่านกันสนุก ๆ เพราะเวลาที่ผ่านมานั้นความจริงก็ได้เผยตัวให้เห็นถึงยุทธภูมิราชประสงค์และพื้นที่ข้างเคียงอย่างชัดเจน
ว่าเป็นการต่อสู้กันระหว่างกองกำลังสองฝ่าย คือกองกำลังของรัฐบาลกับกองกำลังของรัฐไทยใหม่ ที่ต่อสู้กันด้วยอาวุธสงครามร้ายแรง
จะต่างกันบ้างก็ตรงที่กองกำลังของรัฐบาลนั้นปฏิบัติการในลักษณะตามแบบแผน ในขณะที่กองกำลังของรัฐไทยใหม่ปฏิบัติการในลักษณะสงครามจรยุทธ์ในเมือง
ใครสนใจเรื่องนี้ก็ต้องไปทำความเข้าใจเรื่องการสงคราม ต้องไปทำความเข้าใจเรื่องสงครามจรยุทธ์ และต้องทำความเข้าใจเรื่องการทำสงครามจรยุทธ์ในเมืองด้วย
เพราะสิ่งที่เรียกว่าสงครามนั้นไม่ใช่แค่ทหารถืออาวุธสู้กันแล้วจึงจะเป็นสงครามดังที่คนทั้งหลายคิดและเข้าใจกัน
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารัฐบาลและเจ้าหน้าที่ของรัฐจะรู้จักสงครามกันถึงแก่นแท้แค่ไหน หรือจะรู้จักชนิดของสงครามครบถ้วนหรือไม่ หรือเข้าใจแต่เพียงว่าสงครามอะไรก็เหมือนกัน หรือว่ามีแต่เพียงชนิดเดียวเท่านั้น
ความจริงสิ่งที่เรียกว่าสงครามนั้นมีมากมายหลายชนิด เช่น สงครามปฏิวัติ สงครามปฏิปักษ์ปฏิวัติ สงครามปฏิวัติประชาชาติ สงครามแบบแผน สงครามจรยุทธ์ สงครามจรยุทธ์ในเมือง สงครามยืดเยื้อ สงครามจรยุทธ์ประจำถิ่น และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแปรขบวนของสงครามต่าง ๆ
เช่น การแปรขบวนจากสงครามจรยุทธ์เป็นสงครามแบบแผน เป็นต้น
กฎเกณฑ์ รูปแบบ และวิธีการในการดำเนินสงครามแต่ละชนิดจึงต่างกัน รูปแบบสงครามบางชนิดอาจถูกข่มหรือถูกทำลายได้โดยรูปแบบของสงครามบางชนิด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปัญหาทางยุทธศาสตร์ ปัญหาทางยุทธวิธี เข็มมุ่ง กลยุทธ์ การยุทธ์และการรบ ซึ่งแต่ละชนิดของสงครามก็ใช้ต่างกันและด้วยความมุ่งหมายที่ต่างกัน
วันนี้การชุมนุมได้ปิดฉากลงไปแล้ว เริ่มปรากฏภาพชัดเจนว่าสิ่งที่จะเข้ามาแทนที่คือสงครามกลางเมือง ที่อีกฝ่ายหนึ่งก็ได้ส่งสัญญาณการทำสงครามกองโจรแล้ว
ดังนั้นอนาคตประเทศไทยจึงน่าห่วงใยและน่าสงสารอย่างยิ่ง เพราะที่ผ่านมานั้นก็สุดแสนจะอเนจอนาถ เนื่องจากเมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พม่าเข้ายึดกรุงแล้วจึงเผาเมือง เผาวัดวาอารามและพระพุทธรูปสำคัญจนหมดสิ้น แต่วันนี้ถูกเผากรุงทั้งที่ยังไม่เสียกรุง
ครั้งกระโน้นเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองเพราะขุนหลวงขี้เรื้อน หรือครั้งนี้จะต้องเสียกรุงรัตนโกสินทร์ในน้ำมือนักการเมืองขี้เรื้อน?
น่าสงสารประเทศไทย!
หมายเหตุ : บทความเรื่องนี้ได้ลงตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ ASTV ผู้จัดการรายวัน เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2553
|
