อ่านกี่ครั้งก็รู้สึกดี

ท่านคิดว่าป๋าเปรมควรไปร่วมฉลองความสำเร็จในการแก้ปัญหาน้ำท่วมกับยิ่งลักษณ์หรือไม่?

	ไม่ควรไป
	ควรไป
	ไม่มีความเห็น

รับสมัครงานหลายอัตรา

อ่านกี่ครั้งก็รู้สึกดี

เก็บตกจาก Fw:Mail

เขียนโดย กองบรรณาธิการ

วันพฤหัสบดีที่ ๐๑ กรกฏาคม ๒๕๕๓ เวลา ๑๔:๔๗ น.

ครั้งหนึ่ง ที่บ้านหลังหนึ่งมีสามี ภรรยา ลูกชาย และอาม่าแก่ๆ คนหนึ่ง

อาม่าแก่มากและไม่ แข็งแรง มีอาการมือสั่นตลอดเวลา ทำให้ถือของลำบาก

โดยเฉพาะเวลาทาน ข้าวร่วมกับครอบครัว

อาม่าจะถือชามข้าว ได้ลำบากและทำข้าวหกลงบนโต๊ะตลอดเวลา

ลูกสะใภ้อาม่าก็ รู้สึกหงุดหงิดและรำคาญกับเรื่องนี้มาก    จึง ปรึกษาสามีว่า

นางทนไม่ได้ที่ เห็นอาม่าทานข้าวหกเลอะเทอะเกลื่อนโต๊ะ มันทำให้นาง กินข้าวไม่ลง

สามีก็ไม่รู้จะทำ อย่างไร เพราะเขาไม่สามารถ หาวิธีทำให้มืออาม่าหายสั่นได้

จาก นั้น ไม่กี่วัน ลูกสะใภ้ก็พูดกับสามีเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก ว่า จะไม่แก้ไขอะไรเลยหรือ นางทนไม่ได้แล้ว

หลัง จากโต้เถียงกันไปสักพัก สามีก็ยอมแก้ไขตามคำ แนะนำของภรรยา   นั่นคือ

เมื่อถึงเวลาทานข้าว   เขาก็จัดโต๊ะให้แม่นั่งแยกต่างหาก ตามลำพังคนเดียว

โดยใช้ถ้วยข้าวราคาถูก ๆ บิ่น ๆ   เพราะอาม่าชอบทำถ้วยแตกบ่อย ๆ

เมื่อถึงเวลาทานข้าว อาม่าเศร้าใจมาก เพราะอาม่าก็ไม่มีปัญญาจะแก้ไขอะไรได้

นางนึกถึงอดีตที่นางเคยเลี้ยงดูลูก ชายด้วยความรักเสมอมา

นางไม่เคยปริปากบ่น หรือย่อท้อต่อความเหนื่อยยาก

สภาพร่างกายของนางที่ทรุดโทรมเป็น ที่รำคาญของลูกสะใภ้ในวันนี้

ก็คือผลจากการอดทน ตรากตรำทำงานหนักมาเป็นเวลายาวนานในวันก่อน ๆ

เพื่อให้ลูกชาย..ได้เล่าเรียน.. มีความรู้..มีอาชีพการงานที่ทำให้ลูกเมียอยู่สุขสบาย

แต่ตอนนี้อาม่าเสียใจมาก..รู้สึกว่า..ตัว เองไร้ค่า..ถูกทอดทิ้ง

หลายวันผ่านไป..

     อาม่ายังคงเศร้าสร้อย รอยยิ้มเริ่มจางหายจากใบหน้า

      หลานชายตัวน้อยของอาม่าซึ่งเฝ้าจับตาทุกอย่าง มาโดยตลอด

      ก็เข้าไปปลอบใจและบอกคุณย่าว่า เขารู้ว่า..

      คุณย่าเสียใจมากแค่ไหน   ที่ ถูกพ่อแม่ของเขาปฏิบัติต่อท่านเช่นนี้

      และเขาก็บอกท่านว่า   เขา มีวิธีที่จะให้อาม่าได้กลับ

      ไปทานข้าวร่วมกับทุกคนได้เหมือนเดิม

      ความหวังเริ่มเบ่งบานขึ้นในหัวใจของหญิงชรา

      นางถามหลานชายว่าจะทำอย่างไร

      เด็กน้อยได้แต่ตอบเพียงว่า " เย็นนี้ขอให้คุณย่าแกล้งทำชามข้าว

      ของคุณย่าตกให้มันแตก..เหมือนกับไม่ได้ตั้งใจ นะครับ"

      อาม่าได้ฟังก็แสนจะแปลกใจ

      แต่หลานชายตัวน้อยก็คงยืนกรานให้คุณย่าทำตาม ที่เขาบอก

       และบอกว่าที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าทีของเขา เอง

       และ แล้ว..เมื่อได้เวลาอาหารเย็น

      หญิงชราก็ตัดสินใจลองทำตามที่หลานพูด   เพื่อจะดูว่า

      หลานชายมีแผนการอะไร   นาง จึงยกถ้วยข้าวใบเก่าที่เต็มไปด้วยรอยบิ่นขึ้น

      แล้วแกล้งปล่อยลงบนพื้น   เหมือน กับทำหลุดมือ

      ถ้วยข้าวเก่าใบนั้นหล่นแตกกระจายไม่มีชิ้น ดี!!!!!

      ลูกสะใภ้เห็นดังนั้น    ก็ ลุกขึ้น   เตรียมจะด่าว่าอาม่าทันที

      แต่แล้ว..ลูกชายตัวน้อยของเธอ   กลับรีบชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า

     " ว้า..คุณย่าทำไมทำชามแตกซะเละหมดล่ะครับ

      นี่ผมอุตส่าห์ตั้งใจไว้ว่า..จะเก็บชามใบนี้ ไว้ให้คุณแม่ผมใช้ต่อ

      แล้วเนี่ยผมจะเอาชามเก่าที่ไหนมาให้คุณแม่ผม ใช้

      ตอนแกแก่เท่าคุณย่าล่ะครับ ??"

      ลูกสะใภ้เมื่อได้ยินลูกชายพูดเช่นนี้ก็ถึงกับ อึ้งงงงง....หน้าซีด ด่าไม่ออกอีกต่อไป

       นางรู้สึกได้ทันทีว่า...ทุกสิ่งที่นางทำลง ไปในวันนี้ย่อมจะเป็นตัวอย่าง

      ให้ลูกชายของนางปฏิบัติต่อนางในวันหน้าเมื่อ นางแก่ตัวลงเช่นกัน

      นางรู้สึกอับอายและสำนึกผิดต่อการกระทำของตัว เอง

       ตั้งแต่นั้นมา   ทุกคนใน บ้านก็นั่งทานข้าวร่วมกันตลอดมา.