คำปรารภ

เขียนโดย ไพศาล พืชมงคล

วันพฤหัสบดีที่ ๒๘ พฤษภาคม ๒๕๕๒ เวลา ๑๐:๐๗ น.

            ผมเกิดมาในครอบครัวของคนไทยเชื้อสายจีน ที่มีความนับถือศรัทธาพระพุทธศาสนา มีความใกล้ชิดกับวัด ใกล้ชิดกับพระ และใกล้ชิดกับพระธรรมคำสอนในสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า ได้มีโอกาสสัมผัสกับรสของพระธรรมมาตั้งแต่น้อย จึงเป็นต้นเหตุที่ทำให้ตั้งใจใฝ่ศึกษาค้นคว้าหาความรู้และประสบการณ์ในทางธรรมเพิ่มเติมมาโดยลำดับ จนพอจะกล่าวได้ว่าเป็นชาวพุทธเต็มตัว และเป็นชาวพุทธที่ได้สัมผัสลิ้มชิมรสของพระธรรมคำสอนมากว่าค่อนชีวิตแล้ว

            ผมตั้งใจมานานนักหนาแล้วว่า เกิดมาทั้งทีต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ ซึ่งก็ได้ทำมาเป็นอย่างดี ทั้งหน้าที่ของบุตรที่กระทำต่อพ่อแม่บุพการีทั้งปวง หน้าที่ของศิษย์ที่กระทำต่อครูบาอาจารย์ทั้งปวง หน้าที่ของหัวหน้าครอบครัวที่ต้องทำต่อผู้เป็นคู่ชีวิตและบุตรหลาน หน้าที่ของพี่คนโตที่ต้องทำต่อน้องๆ และเครือญาติทั้งหลาย หน้าที่ของหัวหน้างานที่ต้องทำต่อผู้ร่วมชีวิตการงาน หน้าที่ต่อชาติบ้านเมืองที่ต้องสนองคุณแผ่นดินไปจวบสิ้นชีวิต หน้าที่ต่อพระมหากษัตริย์ที่ต้องจงรักภักดี มีกตัญญูกตเวทิตา ที่ได้ทรงสร้างบ้านสร้างเมือง รักษาแผ่นดินไว้ให้เป็นที่พึ่งที่อาศัยตลอดมา ส่วนหน้าที่ที่ต้องทำให้ตัวเองก็คือหน้าที่ที่จะต้องทำที่สุดแห่งทุกข์ให้ประจักษ์ ทำความสิ้นสงสัยในพระธรรมให้หมดจด จนกระทั่งถึงที่สุดแห่งทุกข์ ซึ่งไม่รู้ว่าจะสำเร็จได้ในชาติไหนภพไหน

            ขณะนี้ก็เหลืออยู่หน้าที่เดียวที่จะต้องเริ่มทำกันอย่างจริง ๆ จัง ๆ คือหน้าที่ต่อพระศาสนา เพราะว่าขณะนี้วันเวลาอายุก็ล่วงไป ๆ จนล่วงเข้าสู่วัยที่โบราณเรียกว่าวัยสัญญาสีแล้ว จึงไม่มีอะไรดีไปกว่าการทำหน้าที่ต่อพระศาสนา เพราะไม่เพียงแต่จะเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์เท่านั้น ยังจะเป็นประโยชน์ตนที่ยิ่งใหญ่ เพราะหน้าที่นี้โดยแท้แล้วก็คือการเตรียมยานพาหนะหรือเพื่อนอันวิเศษที่จะเป็นเพื่อนติดตามตัวไปในสัมปรายภพ

            ความจริงก็ได้ทำหน้าที่นี้มาบ้างแล้วเป็นครั้งเป็นคราวตามควรแก่โอกาส แต่มารำลึกว่าในปีนี้เป็นปีที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเจริญพระชนมายุครบ 80 พรรษา เสมอด้วยสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงเป็นโอกาสอันดีที่จะได้เริ่มต้นทำหน้าที่ดังปรารภนี้อย่างจริง ๆ จัง ๆ เสียทีหนึ่ง เพระเห็นเป็นประโยชน์มากสถานคือได้บูชาพระคุณในสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วย ได้บูชาพระคุณพระพุทธศาสนาด้วย ได้บูชาพระคุณพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวด้วย และได้สั่งสมทรัพย์สมบัติสำหรับตนในการเดินทางไกลเมื่อวาระสุดท้ายของชีวิตนี้มาถึง

            ดังนั้นนับแต่บัดนี้ไป จักได้เริ่มเชิญชวนเพื่อนมนุษย์ทั้งผองที่ล้วนเป็นเพื่อนเกิดแก่เจ็บตายด้วยกันให้มาลองลิ้มชิมสัมผัสรสชาติของพระธรรม เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุข ของทุกชีวิต และเพื่อให้คุ้มค่ากับชีวิตที่ได้เกิดมาเป็นคนชีวิตหนึ่ง

            เรื่องราวที่จะนำมาพรรณนานั้นจักดำเนินตามความอันมีมาในพระไตรปิฎก ทั้งพระวินัย พระสูตร และพระอภิธรรม ตลอดจนอรรถกถาและชาดกทั้งปวง

            ทว่าพระธรรมทั้งหลายนั้นมากมายนัก จักดำเนินตามแนวทางคำตรัสสอนของพระบรมศาสดาว่าความอันทรงตรัสรู้นั้นมีมากประดุจดังใบไม้ในป่า แต่ที่นำมาตรัสสอนนั้นเพียงแค่กำมือเดียวที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์และความสุขของชนหมู่มากในโลก

            อันพระไตรปิฎกซึ่งประกอบด้วยพระวินัย พระสูตร พระอภิธรรม ตลอดจนอรรถกถา ฎีกา และชาดกทั้งหลายนั้น ท่านเจ้าคุณประยุทธ ประยุทธโต เคยกล่าวไว้ว่าเป็นที่สถิตของพระบรมศาสดา ไม่อาจเปลี่ยนแปลงแก้ไขใด ๆ ได้ เป็นเรื่องที่ต้องเคารพและต้องรักษาไว้ตลอดกาลนาน แต่การจะลิ้มชิมรสพระธรรมเพื่อประโยชน์และความสุขโดยเหมาะเจาะกับเวลาของชีวิตนั้น ก็จำเป็นที่จะต้องเลือกและคัดเอาเท่าที่จะเห็นเป็นประโยชน์แก่ชีวิตและเหมาะสมกับสถานการณ์ตลอดจนกาลเวลาอันเป็นมาถึงปัจจุบันนี้

            ดังนั้นความอันจะนำมาพรรณนาจึงจะคัดสรรเฉพาะแต่ที่พิจารณาไตร่ตรองว่าเป็นของแท้จากพระโอษฐ์ เป็นประโยชน์แก่ชีวิต สามารถนำไปใช้และประพฤติปฏิบัติเพื่อให้บังเกิดประโยชน์และความสุขแก่ทุกชีวิตได้ เช่นเดียวกับการตักกับข้าว ซึ่งวางอยู่เบื้องหน้ามากมายหลายชนิด แต่คัดเลือกมาเฉพาะแต่ที่เห็นว่าจะถูกปาก ถูกคอ ถูกใจ และเป็นประโยชน์ และเท่าที่จะเพียงพอต่อความจำเป็นของทุกชีวิต

            ขออานิสงส์แห่งการทำหน้าที่ถวายไว้ในพระพุทธศาสนาครั้งนี้ จงดลบันดาลให้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระเจริญ มีพระชนมายุยิ่งยืนนาน สถิตเป็นหลักชัยของแผ่นดินและอาณาประชาราษฎร์ไปตลอดกัปหรือเกินกว่ากัป และได้ดลบันดาลให้บุพการี บิดามารดา อุปัชฌายาจารย์และท่านผู้มีพระคุณทั้งหลาย ทั้งที่ล่วงลับแล้วและทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ได้พบกับพระพุทธศาสนาในทุกภพทุกชาติ ได้สามารถเข้าถึงซึ่งพระธรรมจนกระทั่งสามารถทำที่สุดแห่งทุกข์ให้ปรากฏด้วยเทอญ นิพพานะ ปัจจะโย โหตุ.

Comments

Add New