|
คิดทำการใหญ่ต้องคิดช่วงใช้ยอดคน |
 |
 |
|
บทความ -
ว่าด้วยเรื่อง "ฅน" (ฉบับภูมิปัญญาตะวันออก)
|
|
เขียนโดย ไพศาล พืชมงคล
|
|
วันพฤหัสบดีที่ ๐๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๑ เวลา ๑๖:๒๕ น. |
|
(1) คนบางคนคิดอ่านการงานแต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เห็นเรื่องเล็กไม่เห็นเรื่องใหญ่ จึงไม่คิดการใหญ่ แต่คนบางคนคิดอ่านการงานเรื่องใหญ่ คำนึงถึงแต่เรื่องใหญ่ อยากทำเรื่องใหญ่แต่ไม่คิดใช้ยอดคน เพราะกลัวว่ายอดคนจะมาบดบังความเด่นความดังของตัวเอง บ้างก็เกรงว่าจะต้องตกอยู่ภายใต้การครอบงำของผู้เป็นยอดคน บ้างก็เกรงว่าตัวเองจะขาดความอิสระเสรีในการทำการตามความต้องการของตน คนทั้งสองจำพวกนี้ไม่สามารถทำการใหญ่ได้ ถึงแม้มีความอยากทำการใหญ่ก็ไม่มีทางสำเร็จได้
(2) ความคิดเป็นจุดตั้งต้นของการพูดและการกระทำทั้งปวง ยกเว้นก็แต่บางคนที่พูดโดยไม่คิดหรือไม่ทันคิด หรือทำโดยไม่คิด หรือคิดไม่รอบคอบ ดังนั้นเอากันแค่ความคิดทำการใหญ่ก็เป็นเรื่องไม่ง่ายนัก เพราะพูดนั้นง่ายแต่คิดให้เห็นจริง ๆ และทำให้สำเร็จจริง ๆ เป็นเรื่องที่ไม่ง่าย แค่คิดให้ได้ว่าเกิดมาชีวิตนี้ต้องคิดทำการใหญ่ ก็หาตัวคนคิดเช่นนี้ได้น้อยกว่าน้อยนัก
แค่คิดที่จะทำการใหญ่ก็แสดงให้เห็นว่าผู้นั้นไม่ใช่คนธรรมดาเสียแล้ว เพราะมีความคิดที่จะทำการใหญ่ มีจุดเริ่มต้นที่จะทำการใหญ่แล้ว ดังนั้นมาทำความคิดกันให้ตกไปให้ชัดเจนว่าจะคิดทำการใหญ่และเมื่อคิดทำการใหญ่แล้วก็ต้องคิดช่วงใช้ยอดคน เพราะทั้งสองสิ่งนี้เป็นของคู่กัน
การใหญ่ต้องอาศัยคนหมู่มาก ต้องทำให้คนหมู่มากมีความสามัคคี ซึ่งประการนี้มีความจารึกอยู่ในตราแผ่นดินของประเทศไทยว่า " สัพเพสัง สังฆะเภตานัง สามัคคีวุฒิสาธิกา " ซึ่งแปลโดยความว่าการใหญ่ของแผ่นดินจักสำเร็จได้ด้วยความสามัคคี
การทำให้คนหมู่มากมีความสามัคคีก็ต้องอาศัยยอดคนไปจัดการ มิฉะนั้นแล้วความสามัคคีก็ไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นได้เพราะตัวคนเดียวมีสองมือสองแขน มีเวลาอันจำกัด ไหนเลยจะจัดการให้คนหมู่มากมีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวสามัคคีสมานฉันท์ร่วมกันมุ่งหน้าฟันฝ่าสร้างงานใหญ่และทำงานใหญ่ให้สำเร็จได้
(3) การปกครองบ้านเมืองเป็นการใหญ่ การทำกิจการหรือบริหารกิจการขนาดใหญ่ก็เป็นการใหญ่ หากริอ่านที่จะเป็นนักบริหารที่คิดทำการใหญ่ก็ต้องคิดช่วงใช้ยอดคน หาไม่แล้วความคิดที่จะทำการใหญ่ก็เป็นได้แค่เพียงความเพ้อฝันเท่านั้น
หากคิดอ่านจะใช้แค่พลทหารก็เป็นได้แค่นายสิบหรือหัวหน้าหมู่ จะทำการงานได้ก็แต่ในระดับหมู่หรือเกินกว่านั้นก็ไม่มากนัก
หากคิดอ่านจะใช้นายสิบก็เป็นได้แค่นายร้อย จะทำการงานได้ก็แต่ในระดับกองร้อย หรือเกินกว่านั้นก็ไม่มากนัก
หากคิดอ่านจะใช้นายร้อยก็เป็นได้แค่นายพัน จะทำการงานได้ก็แต่ในระดับกองพันหรือเกินกว่านั้นก็ไม่มากนัก
หากคิดอ่านจะใช้นายพันก็เป็นได้แค่นายพล จะทำการงานได้ก็แต่ในระดับกองพลหรือเกินกว่านั้นก็ไม่มากนัก
หากคิดอ่านจะใช้นายพลก็เป็นได้แค่แม่ทัพ จะทำการงานได้ก็แต่ในระดับกองทัพหรือเกินกว่านั้นก็ไม่มากนัก
แต่ถ้าหากคิดอ่านจะใช้ยอดคนก็เป็นได้ถึงจอมคน สามารถทำการใหญ่ได้และสามารถทำการใหญ่นั้นให้สำเร็จได้ด้วย
ดังนั้นเมื่อคิดอ่านจะทำการใหญ่ก็ต้องปลูกฝังความคิดช่วงใช้ยอดคนเพราะยอดคนกับคนที่ไม่ใช่ยอดคนนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน ยอดคนสามารถใช้คนจัดการเรื่องราวต่างๆ และแก้ไขสารพันปัญหาได้ ในขณะที่คนธรรมดาเป็นได้แค่ผู้ถูกเขาจัดการเท่านั้น
(4) บทเรียนของโจโฉ เล่าปี่ ซุนกวน ในสามก๊กคือตัวอย่างของผู้คิดการใหญ่ คนเหล่านี้จึงคิดอ่านแสวงหาแต่ยอดคนไม่หยุดหย่อน ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพราะมีความคิดชนิดนี้และสามารถดำเนินการตามความคิดชนิดนี้ได้สำเร็จ แต่ละคนจึงเป็นจอมคนที่แบ่งแผ่นดินจีนมาครองคนละส่วน กลายเป็นสามก๊กอันลือลั่นในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
เดิมโจโฉนั้นแม้มีเชื้อสายขุนนางเก่าแต่ก็เป็นนายทหารชั้นผู้น้อย แต่เพราะคิดทำการใหญ่เบื้องต้นจึงได้คบหาผู้อยู่ในศูนย์กลางแห่งอำนาจมาโดยลำดับ ไม่ว่าจะเป็นตั๋งโต๊ะหรืออ้วนเสี้ยวก็ล้วนแต่เคยเป็นศูนย์กลางอำนาจที่โจโฉเคยฝากเนื้อฝากตัวรับใช้มาแล้ว เมื่อมีตำแหน่งเติบใหญ่ขึ้นโจโฉก็แสวงหายอดคนทั้งฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ไม่หยุดหย่อน ตลอดระยะเวลาการทำงานชั่วชีวิตของโจโฉได้ทุ่มเทให้กับการแสวงหายอดคนด้านต่างๆ อย่างไม่หยุดยั้ง การได้ยอดคนมาช่วงใช้จำนวนมากจึงทำให้โจโฉเป็นจอมคน ยกฐานะขึ้นเป็นอ๋อง ครองแผ่นดินตงง้วนได้สำเร็จ
เล่าปี่ก็เช่นเดียวกัน แต่ต่างกันอยู่บ้างตรงที่เล่าปี่นั้นแม้คิดอ่านการใหญ่แต่ไม่ค่อยรู้จักว่าใครเป็นยอดคน การได้กวนอู เตียวหุย จูล่ง ซึ่งเป็นยอดขุนพลด้านการทหารมาร่วมงานออกจะเป็นเรื่องของบุญวาสนาและเหตุการณ์พาไป ครั้นเมื่อเล่าปี่ได้พบกับสุมาเต๊กโชจึงได้รู้ว่าบรรดาผู้คนที่มีอยู่ทั้งฝ่ายบู๊ฝ่ายบุ๋นนั้นยังไม่ถึงขั้นเป็นยอดคนที่จะช่วยคิดอ่านกอบกู้แผ่นดิน สุมาเต๊กโชจึงแนะนำให้เล่าปี่ไปแสวงหาสองยอดคนคือฮกหลงหรือฮองซู บอกว่าหากได้คนใดคนหนึ่งมาทำราชการด้วยแล้วก็จะกอบกู้แผ่นดินได้สำเร็จ
เป็นผลให้เล่าปี่ต้องเพียรพยายามตรากลมหนาว ฝ่าหิมะ ไปเชิญพญามังกรแห่งเขาโงลังกั๋งด้วยตนเองถึงสามครั้ง ครั้นฮกหลง - จูกัดเหลียง ขงเบ้ง เลื้อยลงจากโงลังกั๋งแล้วการใหญ่ของเล่าปี่ก็ประสพความสำเร็จ ได้ครองบัลลังก์มังกรทองสมดังปณิธาน
ด้านซุนกวนนั้นเล่า แม้อายุยังน้อยแต่ได้รับสืบทอดภารกิจจากซุนเกี๋ยนผู้พ่อและซุนเซ็กผู้พี่ อาศัยภูมิประเทศที่มีแม่น้ำแยงซีเป็นปราการขวางกั้นศึกเหนือเสือใต้ อาศัยความสงบสันติของพื้นที่ภาคใต้และเสถียรภาพทางการเมืองสามชั่วอายุคนจึงก่อโอกาสสร้างตัว แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือความคิดแสวงหายอดคนมาช่วงใช้ทำการ จนถึงกับตั้งศาลาเสวนาบัณฑิตเพื่อเชื้อเชิญยอดคนทั้งแผ่นดินมาเสวนาแล้วคัดเลือกเชื้อเชิญเข้าร่วมการ การใหญ่ของซุนกวนก็ประสพความสำเร็จเช่นเดียวกัน
(5) ปลายสมัยเลียดก๊ก จักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้รวบรวมแผ่นดินเข้าเป็นหนึ่ง แต่เนื่องเพราะคิดอ่านแต่ขยายอำนาจ ไม่ได้คิดถึงการสืบทอดอำนาจให้พอเพียง หลังจากสวรรคตไม่นานกษัตริย์ผู้เป็นรัชทายาทก็ถูกขันทีชั่วสังหารโหด แผ่นดินกลายเป็นจลาจลอีกครั้งหนึ่ง
เกิดสงครามกลางเมืองสู้รบกันระหว่างบรรดาขุนศึกมากหลาย ในที่สุดก็เหลือขับเคี่ยวกันเพียงสองขุน คือ ฌ้อปาอ๋องกับฮั่นอ๋องหรือเล่าปัง
เล่าปังกำลังน้อย ยอดคนที่ช่วงใช้ก็น้อยตัว การสงครามเจ็ดครั้งจึงตกเป็นฝ่ายปราชัย ต้องล่าถอยไปตั้งหลักที่เมืองเสฉวน ครั้นเล่าปังได้เตียวเหลียงมาเป็นกุนซือ ได้ฮั่นสินมาเป็นยอดขุนพลก็สามารถทำศึกครั้งสุดท้ายชนะฌ้อปาอ๋องได้ แล้วสถาปนาราชวงศ์ฮั่นครองแผ่นดินจีนต่อเนื่องมากว่า 400 ปี
(6) นายธนินท์ เจียรวนนท์ และนายเจริญ สิริวัฒนภักดี สองอัครมหาเศรษฐีของประเทศไทย แม้ไม่เคยจบปริญญาจากสถาบันการศึกษาใด ๆ แต่สองคนนี้เป็นคนคิดทำการใหญ่ และคิดช่วงใช้ยอดคนตลอดมา ความคิดของสองคนนี้ไม่ต่างอันใดกับความคิดจิตใจของโจโฉ เล่าปี่ ซุนกวน หรือเล่าปัง เป็นแต่ว่าการใหญ่ของพวกเขานั้นเป็นเพียงเรื่องธุรกิจการค้า แต่กระนั้นก็สามารถสร้างความสำเร็จในระดับชาติ มีชื่อติดอันดับมหาเศรษฐีของโลกต่อเนื่องกันมาหลายปี
เหล่านี้คือตัวอย่างของคนคิดการใหญ่ที่ต้องคิดช่วงใช้ยอดคน จึงจะประสพความสำเร็จได้ดังปรารถนา
|
